De dag van de operatie komt steeds dichterbij. 19 april, Goede Vrijdag. Het geeft me moed, wat kan er nou misgaan bij een operatie op Goede Vrijdag?? Op 18 april wordt The Passion opgenomen in en uitgezonden vanuit Dordrecht. Er is natuurlijk geen sprake van dat ik dát mis. Mijn dochter wil graag mee. Overdag neem ik alvast een kijkje in de stad bij de opbouw en het ziet er prachtig uit, gelukkig werkt het weer ook mee. ’s Avonds gaan we op tijd en bij de Grote Kerk is het nog helemaal niet druk, we kunnen een redelijk goed plaatsje bemachtigen. De sfeer is geweldig, wat is dit prachtig om mee te maken! Ik ben zelf niet gelovig in de zin van christen zijn; ik ben wel gedoopt en heb mijn communie en vormsel gedaan maar daarbij is het gebleven. Ik geloof in de goedheid van mensen en daar heb ik geen God bij nodig. Toch heeft The Passion me altijd al getrokken, ik ben dus blij dat het dit jaar hier is en dat ik erheen kan. Het wordt drukker en de sfeer is goed, je voelt dat mensen blij zijn dat ze dit mogen meemaken. Een prachtig spektakel, alles wit op het podium terwijl de avondschemering intreedt. We genieten van ons samenzijn, mijn mooie meisje en ik. Het was moeilijk, maar zulke momentjes maken alles de moeite waard. Dan zien we hoe Maria uit de Grote Kerk komt, wat is ze prachtig… er is een lied dat me héél diep raakt.

We zullen overwinnen, alles overwinnen
Geen weg te lang om te belopen
Geen nacht is te zwart om te hopen
We zullen overwinnen, alles overwinnen

Ik huil. Ik probeer het in te houden maar ik kan het niet, ik ben te geroerd. Wat een teken is dit… “we zullen overwinnen”. Mijn dochter voelt me haarfijn aan en geeft aan naar huis te willen. Hoe graag ik ook zou blijven, het is tijd. Tijd om me klaar te maken voor morgen. Goede Vrijdag, operatiedag, overwinningsdag!

19 april 2019. Ik heb niet geslapen. Ik maak me op, dat mag waarschijnlijk niet maar ze mogen oprotten. Ik ga er mooi in en ik kom er mooi uit. In de ochtend vindt eerst de lokalisatieprocedure plaats. Net onder de tepel wordt contrastvloeistof ingespoten. Die moet ik inmasseren zodat de poortwachtersklier zichtbaar wordt. Raar hoor, zo in een ziekenhuiskamer op een koude tafel en onder een nucleair apparaat je borst masseren 😄 . Gelukkig gaat het goed en kan de plaats van de klier die als eerste uitzaaiingen zal tegenhouden goed worden gemarkeerd op de huid. Dan moeten we door naar de Breast Clinic. Hier wordt de tumor gelokaliseerd en gemarkeerd met radioactief jodium. Een zaadje jodium wordt ingebracht in de tumor, auwww dat doet verrekte zeer zeg. En dan op naar de dagopname. Ik krijg paracetamol en word naar de kamer gebracht. Een bijzondere kamer. Een kamer speciaal voor borstkankerpatiënten… wauw dat komt heftig binnen. Een kamer bekleed en geverfd met de kleuren die er ook zijn in de Breast Clinic. Dit doet me heel wat.. behalve dat het me bijna letterlijk pijn doet drukt het me ook met de neus op de feiten. Als een ziekenhuis een kamer speciaal inricht voor een bepaalde groep patiënten, dan zijn dat er nogal wat. Waar komt dat aantal dan vandaan? Ik maak me klaar en wacht tot ze me komen halen. Mijn makeup mag blijven zitten. De verpleegkundigen begrijpen als geen ander hoe belangrijk dit voor mij is. De middag duurt lang en ik maak kaartjes voor mijn kinderen met daarop de tekst ‘Hoop’ voor mijn zoon en ‘Leven’ voor mijn dochter. Ze hebben daar zelf om gevraagd dus die maak ik.

Het is tijd. In gedachten neem ik afscheid van mijn borst, ik weet niet hoe geschonden ik uit de operatie zal komen. Ik moet het overlaten aan de kundige handen van Dr. Mencken en de chirurg in opleiding. Iets overlaten aan een ander.., dat is iets dat ik niet graag doe. In mijn opvoeding heb ik geleerd dat je dingen zelf doet en niet rekent op anderen. In de operatiekamer vliegt de angst me aan. De dames stellen zich voor. De arts zegt dat ze haar best zal doen om alles zo mooi mogelijk te maken. Ze wensen me succes. Ik lig te trillen als een espenblad, puur van de stress. Ik krijg een extra deken, opgewarmd, dat is fijn. Dan komt de anesthesiste die me uitlegt wat er gaat gebeuren en ik heb een fijn gesprek met haar. Dan word ik slaperig en ik raak in paniek. ‘Nee!’ zeg ik, ‘ik wil dit niet!’ Mijn hand wordt vastgepakt en gestreeld, ik heb geen idee wie dat doet. Maar ineens komt de chirurg in beeld en ze stelt me gerust, herhaalt wat ze eerder al zei en voegt eraan toe dat ze goed voor me gaan zorgen. Dan vraagt de anesthesiste waar ik nu het liefst zou zijn. Ik twijfel geen moment en zeg:’ Meijendel’, ik hoor iemand instemmend murmelen en ik doe mijn ogen dicht. Heel even kan dat toch wel? Alleen maar even knipperen…

Wanneer ik mijn ogen opendoe lig ik niet meer op de OK. De operatie is voorbij. Ik kijk naar beneden, goddank.. mijn borst is er nog. Natuurlijk, want het was een borstsparende operatie. Ik krijg een waterijsje, wat lief dat ze dit doen! Daarna ga ik terug naar de afdeling. Tijdens het eten komen mijn man en kinderen met gespannen gezichtjes binnen en ik zie een enorme rode hartballon. Wat hou ik van hen!! Ik mag mee terug naar huis, waar we de schade opnemen. Het ziet er mooi uit, zo op het eerste gezicht. Volgende week, op 1 mei, mogen de tapes eraf en zullen we de echte schade pas goed kunnen beoordelen. Dan krijgen we ook de resultaten van de tumorpathologie en de poortwachtersklier en wordt een mogelijk vervolgplan besproken. Voor nu is het afwachten en goed genezen voor de bestralingen die gaan komen omdat we gekozen hebben voor het pakket lumpectomie plus bestralingen.

Kaatje: 1. Kanker: 1.

Doe mee met de conversatie

2 reacties

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: