Als alles anders wordt

Zuiver technisch gesproken begint mijn verhaal op een maandag in november 1971. Helaas heb ik dat moment zelf niet bewust meegemaakt en naar mijn weten zijn er geen levende getuigen meer over om er iets sappigs over te vertellen. Daarom nemen we een grote sprong in de tijd! Ik neem jullie mee… spring in de trein en hou je stevig vast!

Zoooo, dat heeft toch wel even geduurd he? Het is nu maandag 18 maart 2019. Zojuist ben ik bij de huisarts geweest ter geruststelling. Er zit een knobbeltje in mijn borst. Maar het is vast niets. Toch heeft iets op zijn gezicht in mij alle alarmbellen doen afgaan. Hij heeft gevoeld, gekeken, gekneed. Direct volgde een spoeddoorverwijzing naar het ziekenhuis. Maar het is vast niets ergs. Dat kan toch niet? Toch? Toch?

We gaan door… de trein rijdt, al is het niet snel. De volgende halte is dinsdag 19 maart 2019. Ik ben zojuist gearriveerd bij de Breast Clinic. Ik word direct meegenomen voor een mammogram. Al meteen nadat de eerste foto genomen is verandert de houding van de laborante. Ze was al vriendelijk, maar er is iets veranderd. Op haar gezicht staat medeleven. Zodra we klaar zijn begeleidt ze me naar buiten en zegt daarbij dat ik nog niet weg mag gaan, want er zal zodirect nader onderzoek moeten volgen. Mijn hele lijf schreeuwt me toe dat ik moet wegrennen, zo snel ik kan. Duizenden vogels vliegen in mijn buik, miljoenen rupsen krioelen in mijn hoofd. Ik ga zitten. Na korte tijd word ik binnengeroepen door dezelfde laborante. Er wordt een echo gemaakt van de verdachte borst. Ook één van de andere. Nog eentje van de oksels en mijn halve bovenlijf. En dan wordt er een echogeleide punctie gedaan. We lachen heel wat af en ik vraag aan de radiologe of ik mag ademen. Heee ik heb dit nooit gedaan, ik weet dat niet???!! Ze lacht en zegt dat dat wel mag. ‘Gelukkig’, antwoord ik. ‘Het is toch niet de bedoeling dat ik hier ter plekke doodga?’

De punctie doet veel pijn. Er is veel bloed, het druipt op de tafel. Het wordt stevig dichtgedrukt maar blijft bloeden.

En dan wordt het gezegd. Het is BIRADS 5. Zeer zeker kwaadaardig.

Borstkanker.

Doe mee met de conversatie

4 reacties

  1. Schatje, heel mooi geschreven. Zeer ontroerend om het te lezen. De kinderen en ik staan achter je, voor je en ook naast je in goede en slechte momenten om je te helpen en te steunen.
    Liefs je gezin.

    Geliked door 1 persoon

  2. Lieve zusje,
    Ik heb geen woorden. Tijdens het lezen kreeg ik tranen in mijn ogen en pijn in mijn buik. Jij schrijft zo levendig. Het is net alsof ik daar was, naast jou/ jullie.
    Lieve zusje jij hebt talent.

    Geliked door 1 persoon

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: