Kankervrij verklaard

Kankercontroles. Ze zijn altijd spannend. Ze staan garant voor slapeloze nachten en verhoogde hartslagen.

Vandaag had ik mijn vijfjaarscontrole bij de Breast Clinic. Als gewoonlijk was de tietenpletter, of ook wel ‘mammogram’, bij mijn geopereerde borst heel pijnlijk, lang leve paracetamol. Na wat een eeuwigheid leek, werd ik bij de verpleegkundig specialist binnengeroepen. De tijd tussen tietenplet en uitslag is vreselijk. In mijn hoofd doen zich dan ineens de raarste scenario’s voor. Onnodig? Misschien wel. Begrijpelijk? Dat zeker. Hoewel ik ook dit jaar geen enkele aanwijzing had voor een nieuwe tumor, ging mijn hoofd toch met me aan de haal en voelde ik weer die miljoenen vlindertjes in mijn buik, zoals elk jaar.

Eenmaal in de spreekkamer verloste ze me met een grote glimlach vrijwel direct van de spanning: ‘Ik heb goed nieuws voor je, de foto’s waren helemaal goed!’ Ik kan je vertellen dat dit een enorme opluchting geeft. Dankbaarheid ook, maar vooral opluchting. Wat een bizarre wending in mijn lijf, van supergespannen tot onvoorstelbaar blij binnen enkele seconden! Bovendien blijkt dit mijn laatste controle te zijn geweest hier in het ziekenhuis, wat betekent dat ik klaar ben met het kankertraject. Ik word terugverwezen naar het bevolkingsonderzoek.

Op 19 maart 2019 begon mijn kankertrein te rijden en rammelen. Wat hebben we afschuwelijke stations aangedaan, wat zijn we door elkaar gehusseld en ondersteboven geknald, wat hebben we veel mensen verwelkomd in onze kankertrein. We hebben veel tunnels doorgereisd, sommige leken eindeloos en te donker om te overleven. Toch kwam na elke tunnel weer licht en het vertrouwen dat we met dit lichaam verder kunnen. De littekens, sommige erg zichtbaar en sommige onzichtbaar, markeren een strijdtoneel in mijn leven en dat van mijn gezin en geven me kracht. Inmiddels besef ik, met hulp van mijn psycholoog en van mijn gezin, dat ik veel heb (moeten) doorstaan en dat ik trots mag zijn op mijn kracht en doorzettingsvermogen.

Van mijn ouders mocht ik geen tatoeages. Ik heb er nu 4: de bestralingspuntjes. Ook die zijn blijvend. Ze zijn blijvende herinneringen aan wat is gebeurd en ik koester ze. Op termijn wil ik er misschien een mooie, verbindende tatoeage van laten maken.

Borstkanker, je hebt me heel wat gekost maar ook heel wat laten zien, voelen, meemaken en beleven. Kanker: 1. Kaatje: 4. Ik heb gewonnen!

19 maart 2019- 11 april 2024