De zware behandelingen voorbij

De wat men noemt ‘zware behandelingen’ zijn achter de rug. Je bent al 3 jaar klaar met je chemotraject en al haast 3,5 jaar met de radiotherapie. Kaal ben je niet meer. Je ziet niet meer bleek of juist rood van de dexamethason en je gewicht is wat genormaliseerd. De ergste angst voor terugkeer is al wat gezakt en je raakt niet meer in paniek van elk nieuw vlekje, deukje of bultje. Het doorleven na je kanker kan beginnen.

Dan kom je terug op je werk. Het werk dat je altijd energie gaf. Het werk met al die fijne collega’s. Het werk waar uitdagingen liggen. Het is raar; je blijft maar zo moe en vaak heb je grote moeite je te concentreren, wat een enorme frustratie is. Het gebeurt maar al te vaak dat er spoedaanvragen binnenkomen of speciale verzoeken, die steevast zorgen voor kortsluiting in je hoofd. Kortsluiting waar je een paar minuten tot wel een uur van moet bijkomen. Die je aan het huilen maakt, omdat het vragen zijn die je altijd direct kon beantwoorden of afhandelen. De verlichting is scherp; alle voorwerpen, kastjes, testkits, geluiden en apparatuur geven je prikkels. Veel te veel prikkels, zo blijkt herhaaldelijk. Vaak ben je rond twee uur al doodmoe.

Wanneer je thuis bent en dingen met je gezin onderneemt, ligt hetzelfde op de loer. Leuke dingen doen levert vaak een slapeloze nacht op met migraine.

Een extreme moeheid overvalt me soms. Dan ben ik ergens mee bezig en stopt mijn lichaam er gewoon mee, waardoor ik in slaap val waar ik ook zit of sta. Of ik moet ineens overgeven van uitputting. Het voelt als een uitgeput zijn van ál je cellen.

Het leven na kanker kan een leven zijn met struikelblokken zoals moeheid, neuropathie, concentratieproblemen. Een van de moeilijkste dingen vind ik het verwerken van de beperkingen die ik ervaar. Hoe normaal is het dat je na een vriendinnenbezoek een uur of een dag platligt? Over het algemeen kan ik het redelijk behappen. Maar vaak ook ben ik echt opstandig. Als mijn handen weer eens snoeihard branden en mijn voeten aanvoelen alsof ik op messen loop, zakt de moed me weleens in de schoenen. Als blijkt dat die 5 kilometer nog steeds een brug te ver zijn, huil ik onder de douche. Gedurende de eindeloze, donkere nachten waarin ik in de tuin zit en naar de sterren kijk, vraag ik me af wanneer mijn lichaam weer normaal wordt. Tijdens gesprekken met mijn psycholoog, waarin hij mij probeert te begeleiden en terloops zegt dat ik voor nu beter mijn doel, zijnde weer 20 km wandelen, kan aanpassen, snijdt de pijn in mijn hart.

Het leven na kanker is een leven van aanpassen naar je kunnen op dat moment. Aanpassen naar niveaus die je wellicht te laag vindt, om later misschien weer omhoog te kunnen. Het verschrikkelijk onvoorspelbare van je lijf, de ene dag kun je de wereld aan en de dag erna lig je totaal voor pampus, is onbegrijpelijk. ‘Zo erg is het vast niet, ik zag je gister nog feesten’; het is ook voor bekenden niet te bevatten. Ja, je zag me feesten. Zag je me ook overgeven, in de auto in slaap vallen, overal pijn hebben van vermoeidheid?

Het leven na kanker is onzichtbaar voor mensen om je heen. Je bent toch klaar met behandelen? Je leeft toch nog?
Ja, ik leef nog. Met een halve borst vol pijnlijk oedeem, fibrose, een mooi litteken en harde steken. Met een geheugen vol gaten, een telefoon vol alarmen en een tafel vol geeltjes. Met handen en voeten waar op ‘goede’ dagen een hete stroom doorheen lijkt te lopen en op ‘slechte’ dagen onafgebroken gloeiendhete machetes in worden gestoken. Nee, ik ben niet klaar; ik heb nog een behandeling met anti-hormonale pillen, die ook loodzwaar is en vele bijwerkingen kent.
Ja, de ‘zware behandelingen’ zijn voorbij. Ja, ik ben blij dat ik er nog ben; echter, de prijs die ik betaal, is hoog. De prijs die mijn gezin betaalt, is hoog.
Ja, de wat men noemt ‘zware’ behandelingen zijn voorbij.

Nu begint het pas.